Dişi_sinek

Bazen “artık geçti” diye düşünüyoruz ama aslında çoğu şey geç değil, sadece biz ertelediğimiz için öyle sanıyoruz. İnsan isterse bir anda karar alıp her şeyi değiştirebilir. Yeni bir düzene başlamak, eskiyi bırakmak ya da bambaşka bir yola girmek için mükemmel bir zaman yok.

Evlilik, sadece aynı evi paylaşmak değildir; önceliklerini değiştirebilmektir. Bir erkek evlendikten sonra hayatındaki ilk sıraya eşini koyamıyorsa, her konuda başkalarını önceleyip eşini arka planda bırakıyorsa, kurduğu yuvanın sorumluluğunu da taşıyamaz. Eşini koruyamayan, yanında duramayan ve “önceliğim sensin” diyemeyen biri, evliliğin ne olduğunu hâlâ anlayamamış demektir. Çünkü evlilikte öncelik her zaman eştir. Bunu kavrayamayan biri, sadece nikâh kıymıştır; gerçek anlamda eş olamamıştır.

Hayatınızdaki insan doğru kişi değilse, her şey yavaş yavaş size yük olmaya başlar. Siz çabalarsınız, siz toparlarsınız, siz idare edersiniz ama karşılığı hep eksik kalır. Günler geçer, yıllar akar ama değişen bir şey olmaz… sadece yorgunluk birikir. En sonunda fark edersiniz; yanlış insanla yürümek, tek başına yürümekten bile daha yorucuymuş.

Evlenmekten korkuyorum. Evleneceğim kişiden değil, hayatın tamamen değişecek olmasından korkuyorum. Yıllardır kendi düzenimde yaşarken bir anda “biz” olma fikri bazen heyecan veriyor, bazen de ürkütüyor. Sanırım evlilik korkusu dediğimiz şey çoğu zaman yanlış insanla olmak değil; doğru insanla bile olsa bilinmeyene adım atmak.Sizde durumlar nasıl?

Eve her geldiğimde kapıda sanki dünyanın en önemli anıymış gibi karşılanmak… Karşılıksız sevgi tam olarak bu .