Birinci derece anne baba gibi yakınlarınızı kaybettiğinizde hissetikleriniz

Birinci derece anne baba gibi yakınlarımızı kaybettiğimizde zaman durur.. belkide durdurmak isteriz .. bu karanlık bir his.. ve çok üzüntülü bir süreç.

Bilmem ne hissedeceğimi bilemedim halen bilmiyorum

Acı çok acı ... dünya denen yer .. kolay biyer değilll..

Küçüklükten beri babamla ayrı yaşamama rağmen içime oturan bir durum. Hiç aynı evde yaşadığımı hatırlamıyorum. Onunla hiç anım yok. Vefatından iki ay falan önce bana geldi ve bir aya yakın kaldı gittikten bir ay sonra da vefat haberi geldi. Çok tuhaf bir hismiş. Kendisi hayattayken öldüğünde bu kadar etkileneceğimi düşünmezdim.

O güne kadar hayattaki en büyük korkumdu, onsuz yaşayamam diyodum 13 sene oldu yaşanıyomuş. Yaşamak denirse tabi😅 Bir de ilk kez insan içinde kendimi tutamadım ağladım, o günden sonra da birinin yanında ağlamamak için kendimi sıkmadım. Ağlamak zayıflık gibi düşünüyodum hayır efendim duygunu belli edebiliyosan zayıf değilsin

Yaşasın özgürüm artık baskı yok, eziyet bitti hissi.