#1
Eskiden sadece arkadaş ortamında içiyordum. Sonra canım sıkılınca, streslenince, mutlu olunca derken alkol her duygunun bahanesi oldu. Bir süre sonra içmediğim gün kendimi eksik hissetmeye başladım. "İstersem bırakırım" diyordum ama bırakamadığımı fark edince durumun düşündüğümden ciddi olduğunu anladım.
En zor kısmı da çevrenin bunu normal görmesi. "Bir kadehten bir şey olmaz" diyen çok ama mesele bir kadeh değil. Benim için sorun, alkolün yavaş yavaş hayatımın merkezine yerleşmesi oldu.
Şunu öğrendim; alkol bağımlılığı tek başına irade meselesi değil. Psikiyatri desteği, gerekirse ilaç tedavisi ve bağımlılık terapisi süreci ciddi şekilde kolaylaştırıyor. Yardım istemek utanılacak bir şey değil, tam tersine iyileşmenin ilk adımı.
Ben de hâlâ mücadele ediyorum. Umarım bir gün "eskiden alkol bağımlısıydım" diyebileceğim gün gelir. O güne kadar pes etmemeye çalışıyorum.