#1
kemal sunal’ın bilinenin aksine ciddi biri olması, onu sadece “şaban gibi gülen adam” sananların kaçırdığı en önemli ayrıntılardan biridir. perdede saf, sakar, komik ve çoğu zaman çocuk gibi görünen karakterler oynasa da gerçek hayatta daha içine kapanık, ölçülü, sakin ve ciddi bir insandı. röportajlarında da görüldüğü gibi kahkaha patlatan bir şovmen değil; konuşurken düşünen, mesafesini koruyan ve yaptığı işi ciddiye alan bir oyuncuydu.
bu durum aslında onun oyunculuğunu daha değerli yapar. çünkü kemal sunal komik olduğu için komik karakter oynamadı; komedinin matematiğini bildiği için komik oldu. mimik, susma, bakış, zamanlama ve halkın içinden çıkan ezilmiş karakterleri doğru yakalama konusunda çok bilinçliydi. yani ekrandaki saflık doğaçlama bir “komiklik” değil, ciddi bir oyunculuk aklının sonucuydu.
bu yüzden kemal sunal’ı sadece güldüren adam diye okumak eksik kalır. o, kameranın önünde memleketin en komik insanlarından biri; kameranın arkasında ise işini sessizce yapan, fazla görünmeden iz bırakan ciddi bir sanatçıydı.
(bkz: kemal sunal)
(bkz: şaban)
(bkz: komedinin matematiği)
(bkz: yeşilçam)
(bkz: karakter oyunculuğu)