gözümün biri büyük biri küçük

aynaya normal bakarken fark etmediğim, ama ön kamerayı açınca bir anda karakteristik özelliğim haline gelen durum. bir göz “ben buradayım” diye net açık dururken, diğeri sanki hayattan biraz yorulmuş gibi yarım enerjiyle bakıyor. fotoğraf çekerken de ayrı dert; sağdan çeksem başka insanım, soldan çeksem başka. yüzümde küçük çaplı koalisyon hükümeti var gibi, iki taraf aynı karara varamamış. ama garip şekilde insan alışınca bunu kusurdan çok imza gibi görmeye başlıyor. herkesin yüzünde bir eşitsizlik var zaten; kiminde kaş, kiminde gülüş, kiminde göz. bende de olay gözlerden yürümüş. tabii bu fark sonradan aniden oluştuysa, göz kapağı düşüklüğü/baş ağrısı/çift görme falan varsa artistlik yapmadan doktora gidilir. ama doğuştan ya da eskiden beri böyleyse, aynaya fazla zoom yapmanın getirdiği klasik varoluşsal krizlerden biridir.