aynada güzel fotoğrafta kötü çıkmak

insanın özgüvenini ön kamera karşısında tek hamlede yere seren olaydır. aynaya bakarsın “tamam ya, bugün fena değilim” dersin; kamera açılır, karşına uykusuz belediye memuru gibi biri çıkar. bunun sebebi çoğu zaman gerçekten çirkin olmak değil; açı, ışık, lens bozulması ve aynada kendimize alışık olmamızdır. aynada gördüğümüz yüz ters görüntüdür, fotoğrafta ise başkalarının gördüğü tarafa daha yakın bir görüntü çıkar. beyin de alışık olmadığı yüzü görünce hemen “bu kim” diye panik yapar. bir de telefon kamerası yüzü bazen genişletir, burnu öne çıkarır, çeneyi başka yere yollar. özellikle yakın çekim ön kamera insanı olduğundan daha yamuk, daha yorgun ve daha garip gösterebilir. özetle aynada iyi, fotoğrafta kötü çıkmak çoğu zaman fiziksel kusur değil; ışığın, açının ve telefon kamerasının ortak operasyonudur. gerçek hayatta insanlar seni 0.5x lensle burnuna dayanmış halde görmüyor, rahat ol.