#1
çocukluğun daha yavaş aktığı, mahalle kültürünün güçlü olduğu, internetin hayatı ele geçirmediği dönemlere duyulan nostaljik özlem.
90'lı yılları özlemek aslında sadece bir dönemi özlemek değildir; insanın kendi çocukluğunu, daha az karmaşık günlerini, akşam ezanıyla eve çağrıldığı zamanları özlemesidir. tüplü televizyonda çizgi film beklemek, kasetten şarkı sarmak, mahallede top oynarken annenin camdan seslenmesi, bayram sabahı yeni kıyafet giymek, bakkaldan sakız alıp içinden çıkan dövmeye sevinmek gibi küçük şeylerin toplamıdır.
bugünden bakınca 90'lar kusursuz değildi. para sıkıntısı vardı, teknoloji azdı, imkanlar sınırlıydı. ama hayatın içinde daha fazla temas vardı. insanlar birbirinin kapısını çalardı, çocuklar sokağı bilirdi, telefon rehberi ezberlenirdi, bir fotoğraf çekilince hemen silinmezdi çünkü film bitmesin diye iki kere düşünülürdü.
90'lı yılları özlemek biraz da bugünün hızından yorulmaktır. herkesin her şeyi gördüğü, herkesin her an bir şey yetiştirmeye çalıştığı bu çağda, eski günler daha gerçek geliyor. belki de özlenen şey 90'lar değil; o yıllarda henüz kaybetmediğimiz sakinlik, saflık ve yarına dair küçük umutlardır.