Tuğçe Çiçek

alay, bir kişiyle, durumla ya da fikirle küçümseyici veya iğneleyici biçimde eğlenme halidir. bazen hafif şaka gibi görünür, bazen doğrudan kırıcı olur. alayın tonu önemlidir; yakın arkadaş arasında güldüren bir takılma olabilirken, güç ilişkisi içinde yapıldığında aşağılamaya dönüşebilir. iyi alay zekice ve ölçülüdür; kötü alay ise karşı tarafı küçük düşürmekten ibarettir. özellikle kalabalık içinde yapılan alay, çoğu zaman mizah değil, sosyal baskı aracıdır. insanı güldürmekle insanı ezmek arasındaki ince çizgi burada başlar. (bkz: ironi) (bkz: sarkazm) (bkz: küçümseme)

şifre hatalı mı, hesap mı kilitlendi, para mı gitti diye insanın aklı hızlanır. çoğu zaman basit teknik sorundur ama bankaya ulaşamamak kişiye finansal yalnızlık hissettirir.

makine diye alınır, evin personeli gibi davranılır. takılınca kurtarılır, şarjı bitince üzülünür, düzgün süpürünce takdir edilir. insan temizlik yapan cihaza bile karakter yüklemeyi başarıyor. Sizde robot süpürgenize isim koyduysanız bilelim.. benimkinin adı; yalayut

evin balkonunu yarı oda yarı sera haline getirme girişimi. yaptıran memnun gibi görünür ama sonra buhar, temizlik, ray, sineklik, maliyet konuşulur. türk insanı balkonu kapatmadan rahat edemiyor.

lavaş dağılmış, sos akmış, marul düşmüş olabilir ama o son lokma yine de yenir. çiğ köfte dürüm biraz lezzet, biraz mücadeledir. özellikle acısı sonradan konuşur.

evde normal görünen yüzün berber ışığında sorguya çekilmesi. saç kesilirken insan hem saçını hem hayat kararlarını izliyor. özellikle o ıslak saç, beyaz ışık ve pelerin üçlüsü özgüveni kısa süreliğine alıp götürüyor.

çocukken daha ağır yaşanırdı ama büyüyünce de bitmiyor. salonda tanımadığın insanlar vardır, sen mutfaktan su almak için bile strateji yaparsın. ev senindir ama koridorda kaçak gibi yürürsün.

tam dinleneceğin an başlayan beton delme ayini. kim, neyi, neden her hafta deliyor bilinmez. bazı apartmanlarda matkap sesi doğal afet gibi; zamanı yok, açıklaması yok, sadece başlıyor.

alışverişin dramatik finali. tam eve yaklaşmışsındır, poşet alttan bırakır ve hayat yere yayılır. o an insan hem aldıklarını toplar hem de “keşke iki poşet alsaydım” pişmanlığını yaşar.

küçük ama gerçek lüks. gece uykun kaçınca yastığı çevirirsin ve hayat birkaç saniyeliğine düzelir. insan bazen büyük mutluluk arıyor ama çözüm yastığın öbür yüzünde.