yanında annesi felç geçiren erkek

hayatının en çaresiz saniyelerinden birini yaşamış erkektir. insanın annesi gözünün önünde felç geçirince zaman normal akmaz; yüzündeki kayma mı gerçek, kolunu kaldıramaması mı gerçek, konuşmasının bozulması mı gerçek, yoksa kendi paniklemesi mi gerçek ayırt edemez. o an erkeklik, güç, soğukkanlılık falan kalmaz. annen yerdeyse ya da koltukta sana tuhaf tuhaf bakıyorsa, insan bir anda çocukluğuna düşer. yıllarca “annem halleder” diye büyüdüğün kişi bu kez senin yardımına muhtaçtır. işte o an insanın içindeki bütün duvarlar yıkılır. bir yandan ambulansı ararsın, bir yandan “anne beni duyuyor musun” dersin, bir yandan da içinden kimseye söyleyemediğin bir korku geçer: “ya annem bir daha eskisi gibi olmazsa?” felçte zaman çok önemlidir. yüz kayması, konuşma bozulması, tek taraflı güçsüzlük, bilinç bulanıklığı gibi belirtilerde beklemek değil hemen 112’yi aramak gerekir. ama bunu bilmek bile o anki çaresizliği azaltmaz. çünkü insan annesinin yanında güçlü görünmeye çalışırken, içinde çoktan paramparça olmuştur.