#1
konya ereğli’de çocukluğunu ya da gençliğini 90’lı yıllarda geçirenlerin, bugünün hızına bakınca daha çok özlediği eski kasaba hayatı.
konya ereğli’de 90’lar, büyük şehir telaşının henüz ilçenin üstüne tam çökmediği yıllardı. sokakta oynayan çocuklar, yaz akşamı kapı önüne atılan sandalyeler, komşudan komşuya giden tabaklar, çarşıya çıkmanın bile küçük bir olay sayıldığı zamanlar.
o yıllarda ereğli biraz daha yavaştı. herkes birbirini tanır, kimin çocuğu nerede okuyor, kimin dükkânı nerede, kim askere gitti, kim nişanlandı bilinir. mahallede bisiklet süren çocuk, bakkaldan veresiye ekmek alan aile, okul dönüşü alınan gazoz, yazın tozlu yolları, kışın ayazı ayrı hatırlanır.
konya ereğli’de 90’ları özlemek aslında sadece eski ilçeyi özlemek değil; insanın kendi çocukluğunu, daha az kalabalık kafasını ve daha samimi insan ilişkilerini özlemesidir. bugünün ereğli’si büyüdü, değişti, hızlandı. ama bazı insanların aklında hâlâ 90’ların ereğli’si var: daha sade, daha tanıdık, daha mahalle gibi.