#1
bunu yazarken bile utanıyorum ama artık kendi içimde büyütmekten de yoruldum. kocam erken boşalıyor ve ben bunu ona nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. çünkü mesele sadece “süre” değil; insan bazen dokunulmadan yarım kalmış gibi hissediyor.
onu seviyorum, bunu küçümsemek ya da erkekliğine laf etmek için söylemiyorum. zaten yüzünden anlıyorum, o da farkında. bazen benden önce utanıyor, bazen hemen konuyu değiştiriyor, bazen de hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. ama hiçbir şey olmamış gibi davranınca, olan şey benim içimde kalıyor.
en kötüsü de insanın kendini suçlaması. acaba beni yeterince istemiyor mu, ben mi çekici değilim, evlilik böyle bir şeye mi dönüşüyor diye saçma sapan düşünceler geliyor akla. sonra biliyorum ki belki de onun elinde olmayan bir şey, belki stres, belki alışkanlık, belki konuşmadığımız için büyüyen bir sorun.
keşke bunu incitmeden konuşabilsem. “sende sorun var” demeden, “bizim birlikte çözmemiz gereken bir şey var” diyebilsem. çünkü ben ondan uzaklaşmak istemiyorum; tam tersine, yarım kalan yerimizi birlikte tamamlamak istiyorum.
kısacası kocam erken boşalıyor ve ben buna kızmaktan çok üzülüyorum. çünkü sorun sadece erken bitmesi değil; sonrasında ikimizin de susması.