#1
insanın başka birinde kendine ait bir eksikliği, huzuru, heyecanı ya da tamamlanma ihtimalini görmesiyle başlayan yoğun duygu hali.
İnsan bazen güzelliğe, bazen sese, bazen bakışa, bazen de kendisini o kişinin yanında daha canlı hissettiği için aşık olur. aşk sadece “onu çok beğendim” meselesi değildir; insanın içinde uzun zamandır uyuyan bir tarafın biriyle karşılaşınca uyanmasıdır.
birine aşık olunca dünya aynı kalır ama insanın algısı değişir. aynı sokak daha anlamlı gelir, gelen mesaj kalbi hızlandırır, sıradan bir cümle bile günün ortasına ışık gibi düşer. çünkü aşk biraz da beynin ve kalbin aynı kişiyi büyütüp durmasıdır.
ama insan sadece karşısındakine değil, onun yanında hissettiği kendine de aşık olur. daha neşeli, daha cesur, daha görülmüş, daha istenmiş haline. bu yüzden bazı aşklar kişiden çok, o kişinin insana açtığı kapıya bağlanır.
kısaca insan aşık olur çünkü yalnızca yaşamak yetmez; bazen birinin varlığıyla hayatın rengi değişsin ister. aşk da tam orada başlar: biri gelir, içindeki sessiz yeri kalabalıklaştırır.