#1
bir hastanede tedavi gören, refakatçi kalan ya da maddi sıkıntı yaşayan insanlara gösteriş yapmadan destek olmaktır.
bir hastaneye gidip sessiz yardım yapmak, iyiliğin en temiz hallerinden biridir. çünkü hastane insanın en savunmasız olduğu yerdir. kimi koridorda sabahlamıştır, kimi çocuğunun ilacını düşünür, kimi kantinden bir çay alırken bile hesabını yapar. orada yapılan küçük bir yardım bile bazen büyük bir nefes olur.
bu yardım illa büyük para vermek değildir. bir refakatçiye yemek almak, ihtiyacı olan bir hastanın eczane masrafına destek olmak, kan bağışı yapmak, çocuk servislerine kitap ya da oyuncak bırakmak, hasta yakınlarına çay-kahve ikram etmek bile insanın içini ısıtır. önemli olan bunu kameraya çekmeden, insanı mahcup etmeden, “ben yaptım” diye duyurmadan yapabilmektir.
çünkü bazı iyilikler anlatılınca küçülür. hastanede sessizce yardım etmek biraz da hayatın sana verdiği sağlığı, imkânı ve zamanı başkasının zor anına dokundurmak demektir. kimsenin adını bilmeden, kimseye borç hissettirmeden, sadece “geçmiş olsun” diyerek yapılan yardım bazen en gerçek insanlık halidir.