aşırı acı sevmek

yemeğin tadından çok yakıcılığına bağlanmak, acı biberi baharat değil küçük bir meydan okuma gibi görmek. aşırı acı sevmek, insanın damağıyla kendi sınırlarını test etmesidir. normal biri yemeğe pul biber atar, acı seven insan yemeğin üstüne küçük çaplı yangın başlatır. sonra da gözleri yaşarırken “çok güzel olmuş” der. bu işin garip tarafı, acı arttıkça zevkin de artmasıdır. burun akar, alın terler, dudak uyuşur ama insan yine de bir lokma daha alır. sanki yemek yemiyor da hayata karşı “ben buradayım” diye küçük bir direnç gösteriyordur. aşırı acı seven insan için isot, jalapeno, cin biberi, hayalet biber falan sadece malzeme değildir; karakter meselesidir. ama yine de her şeyin fazlası gibi bunun da ayarı önemli. mideyi yakıp sonra “ben ne yaptım” diye yoğurt aramak da bu sevdanın kaçınılmaz finalidir.