20 gündür sigara içmiyorum

başta bu cümleyi kurabileceğime ben de inanmıyordum. 20 gündür sigara içmiyorum ve garip bir şekilde dünya dönmeye devam ediyor. Kahve içiliyor, yemek yeniyor, sinirleniliyor, sıkılınıyor, hatta bazen mutlu bile olunuyor; ama sigara olmadan da oluyormuş. ilk günler bayağı zordu. El sürekli cepte paket arıyor, beyin “bir tane yak, ne olacak” diye pazarlık yapıyor, insan kendi kendine trip atıyor. Sonra bir noktadan sonra o istek dalga gibi gelmeye başlıyor; geliyor, yükseliyor, sonra geçiyor. En büyük fark da bunu fark etmekmiş zaten: o istek kalıcı değil. 20 gün sonunda nefes biraz daha rahat, sabah ağız tadı biraz daha insani, kıyafetler daha az kül tablası gibi. Ama en önemlisi şu: insan kendine karşı küçük de olsa bir saygı kazanıyor. Çünkü kimse alkışlamasa bile sen biliyorsun; her kriz anında yakmadığın o sigara, sessiz sedasız kazanılmış küçük bir zafer. şimdilik büyük konuşmuyorum. “bir daha asla” demiyorum. sadece bugün de içmiyorum. 20 gün böyle olduysa, 21. gün de olur gibi geliyor.